Ο ασφαλιστικός κλάδος χωρίζεται σε τρεις τομείς. Υπάρχει ασφάλεια ζωής, το οποίο καταβάλλεται στους αγαπημένους σου όταν πεθάνεις. Υπάρχει ασφάλειες περιουσίας και ατυχημάτων (συχνά με τη συντομογραφία P/C), που καλύπτει γεγονότα όπως αυτοκινητιστικά ατυχήματα, ζημιές από τυφώνες, κλοπές και ούτω καθεξής. Και υπάρχει και ασφάλεια υγείας, που καλύπτει τα ιατρικά σου έξοδα – αν και αυτό γενικά αντιμετωπίζεται ως μέρος του κλάδου της υγειονομικής περίθαλψης.

Το επιχειρηματικό μοντέλο φαίνεται απλό: μια ασφαλιστική εταιρεία πουλάει ασφαλιστικά προϊόντα, εισπράττοντας ασφάλιστρα με αντάλλαγμα την ανάληψη του ρίσκου των πελατών της. Αφαίρεσε τα λειτουργικά έξοδα (διοικητικά, πωλητές, εκτιμητές ζημιών κ.λπ.), καθώς και τις αναπόφευκτες αποζημιώσεις, και βάζει στην τσέπη ό,τι απομένει ως κέρδος. Βλέπεις; Απλό, σωστά;

Στην πραγματικότητα, υπάρχουν πολλοί παράγοντες που περιπλέκουν τα πράγματα. Μια περίοδος μεγάλων αποζημιώσεων – μετά από έναν τυφώνα, για παράδειγμα – μπορεί να κοστίσει στις ασφαλιστικές δισεκατομμύρια. Θα προσπαθήσουν να μειώσουν αυτά τα κόστη, φυσικά: με αντασφάλιση (ασφάλιση για τους ίδιους τους ασφαλιστές) ή, σε σπάνιες περιπτώσεις, απορρίπτοντας δόλια τις αποζημιώσεις. Αλλά αυτό δεν αλλάζει και πολύ την ισορροπία, ειδικά από τη στιγμή που τα ασφάλιστρα είναι ήδη χαμηλά, δεδομένου του μεγάλου ανταγωνισμού στον κλάδο. Τόσο χαμηλά, μάλιστα, που αυτά τα ασφάλιστρα γενικά δεν επαρκούν για να καλύψουν τα κόστη. Αυτό δημιουργεί αυτό που ονομάζεται αναδοχική ζημία.

Πώς βγάζουν χρήματα τότε; Δεδομένης της καθυστέρησης μεταξύ της αρχικής πληρωμής του ασφαλίστρου και της μετέπειτα αποζημίωσης, οι εταιρείες τείνουν να "κάθονται" πάνω σε τεράστια ποσά μετρητών: για την ακρίβεια, οι πάροχοι στις ΗΠΑ έχουν συνολικά περίπου 8,5 τρισεκατομμύρια δολάρια. Αυτό ονομάζεται float, και είναι η μηχανή του κλάδου που κόβει χρήμα.

Οι ασφαλιστικές εταιρείες επιτρέπεται να επενδύουν το float τους. Και αυτό ακριβώς κάνουν, τοποθετώντας συνήθως τα χρήματα σε σχετικά ασφαλείς επενδύσεις, όπως κρατικά ομόλογα, εταιρικά ομόλογα επενδυτικής βαθμίδας και μετοχές. Οι ασφαλιστικές εταιρείες ζωής, που μπορούν να προβλέψουν με σχετική ακρίβεια πότε θα πρέπει να πληρώσουν (οι αναλογιστές κάνουν μια τρομακτικά καλή δουλειά στο να μαντεύουν πότε θα πεθάνεις), τείνουν να προτιμούν επενδύσεις με εγγυημένες ημερομηνίες επιστροφής κεφαλαίου. Οι ασφαλιστικές εταιρείες περιουσίας και ατυχημάτων (P/C), από την άλλη, ρισκάρουν λίγο περισσότερο αναζητώντας υψηλότερες αποδόσεις.

Τα κέρδη που προκύπτουν από αυτές τις επενδύσεις είναι αυτό που πραγματικά βγάζουν χρήματα οι ασφαλιστικές εταιρείες. Το 2018, ο κλάδος P/C (Property and Casualty) των ΗΠΑ κατέγραψε underwriting ζημία 100 εκατομμυρίων δολαρίων. Αλλά μην βιαστείς να τους λυπηθείς: χάρη στα 55 δισεκατομμύρια δολάρια σε έσοδα από επενδύσεις, τα πράγματα δεν ήταν και τόσο άσχημα για τις εταιρείες του κλάδου.

Οι ασφαλιστικές εταιρείες δεν είναι οι μόνες που χρησιμοποιούν τα χρήματα άλλων για να επενδύσουν: τα hedge funds και οι τράπεζες κάνουν το ίδιο. Όμως, ο ασφαλιστικός κλάδος είναι ξεχωριστός λόγω των αριθμών που εμπλέκονται. Οι ζημιές από την ανάληψη κινδύνων (underwriting losses) είναι συχνά αρκετά μικρές: τα τελευταία 18 χρόνια, η μέση ζημιά στον κλάδο ασφάλισης περιουσίας και ατυχημάτων (P/C) είναι μόλις 1% των εσόδων του από ασφάλιστρα. Αυτό σημαίνει ότι οι ασφαλιστικές ουσιαστικά πληρώνουν μια προμήθεια 1% για να δανειστούν τα χρήματα – ποσό πολύ μικρότερο από το κόστος δανεισμού με οποιονδήποτε άλλο τρόπο. Και, φυσικά, δεν χρειάζεται να αποδίδουν κέρδη σε ενοχλητικούς πελάτες…

Ορισμένες ασφαλιστικές εταιρείες (όπως αυτές του Warren Buffett) είναι τόσο καλές στη διαχείριση του ρίσκου που παράγουν ακόμη και ένα underwriting κέρδος (μερικές φορές, τουλάχιστον). Με άλλα λόγια, τα ασφάλιστρα καλύπτουν τις αποζημιώσεις, οπότε οι ασφαλιστικές του Buffett είναι να πληρώνεσαι για να δανείζεσαι χρήματα. Δεν είναι τυχαίο που είναι ο αγαπημένος κλάδος του Μάντη της Omaha…

Και πολλές μεγάλες ασφαλιστικές εταιρείες, ψάχνοντας για ακόμα μεγαλύτερο κέρδος, προσφέρουν πλέον πολύ περισσότερα από απλή ασφάλιση. Στην ουσία έχουν γίνει μεγάλες εταιρείες χρηματοοικονομικών υπηρεσιών, διαχειρίζονται συντάξεις, annuities, και τα χρήματα άλλων επενδυτών. Μερικές φορές κάνουν ακόμη και trading με ριψοκίνδυνα παράγωγα (derivatives) – αν και αυτό δεν πάει πάντα καλά. Παρόλα αυτά, εμείς θα εστιάσουμε στο καθαρά ασφαλιστικό κομμάτι της δουλειάς τους: στην έκδοση ασφαλιστηρίων συμβολαίων και στην επένδυση του 'float'. Είναι ένα δοκιμασμένο επιχειρηματικό μοντέλο στον σημερινό κόσμο – αλλά, όπως θα δούμε στη συνέχεια, αυτός ο κόσμος αλλάζει γρήγορα...

Τι κρατάμε: Οι ασφαλιστικές εταιρείες βγάζουν χρήματα από τα ασφάλιστρα και άλλες χρηματοοικονομικές υπηρεσίες – αλλά τα πολλά λεφτά βγαίνουν από την επένδυση των ασφαλίστρων των πελατών τους.